NL EN
  • Home»
  • Weblog »
  • Verslag SOLV seminar audiovisuele mediadiensten op aanvraag

Verslag SOLV seminar audiovisuele mediadiensten op aanvraag

Het Commissariaat voor de Media gaf tijdens het SOLV seminar op 1 november jl. een toelichting en beantwoordde vragen over de beleidsregels inzake de classificatie van commerciële audiovisuele mediadiensten op aanvraag. Madeleine de Cock Buning gaf bijvoorbeeld aan dat video aggregatiediensten wel onder de Mediawet vallen als de video’s van prerolls worden voorzien, en niet als de dienst alleen maar linkt naar video’s.

 

Daarna gaven verschillende marktpartijen hun visie op de beleidsregels, en werd er gediscussieerd over een aantal begrippen en bepalingen in de beleidsregels.

 

Naar aanleiding van de presentatie van Marco van Rheenen van Sanoma Media werd duidelijk dat het inkopen en aanbieden van nieuwsfeeds niet als het aanbieden van een audiovisuele mediadienst wordt gezien, mits de aanbieder geen inhoudelijke selectie toepast op de video’s die worden aangeboden. Robert Lommers liet voorbeelden zien van video’s die de Rabobank in eigen beheer produceert en aanbiedt. Arjo Kramer van SBS gaf aan dat audiovisuele diensten ook als één dienst moeten worden aangemerkt als de content via verschillende platforms of kanalen wordt verspreid. Het Commissariaat beaamde dat. Koen Parren besprak de wijze waarop bij UPC de redactionele verantwoordelijkheid gedeeltelijk bij UPC ligt en gedeeltelijk bij content aanbieders ligt.

 

De presentatie van Yvonne van Eck, over de wijze waarop Chello Media invulling geeft aan de verplichting om minderjarigen tegen schadelijke content te beschermen, sloeg een brug naar de volgende stap voor aanbieders van audiovisuele mediadiensten: als een aanbieder met een bepaalde dienst onder de Mediawet valt, aan welke regels moet de aanbieder dan voldoen?

 

De discussie over een aantal begrippen en bepalingen in de beleidsregels vond plaats aan de hand van een viertal stellingen.

 

Stelling 1: video

In de beleidsregels  wordt ‘video’ gedefinieerd als ‘een elektronisch product met bewegende beeldinhoud dat een geheel vormt en als zodanig onder afzonderlijke titel wordt verspreid.’

In de Europese AVMD richtlijn wordt het begrip ‘programma’ gedefinieerd als: ‘een reeks bewegende beelden, al dan niet met geluid, die een afzonderlijk element van een door een aanbieder van mediadiensten opgestelde schema of catalogus vormt en waarvan de vorm en de inhoud vergelijkbaar zijn met die van televisieuitzendingen.'

 

Stelling: door het ontbreken van het element ‘vergelijkbaar met televisie-uitzending’ in de definitie van video vallen in Nederland meer audiovisuele mediadiensten onder de Mediawet dan op grond van de Richtlijn de bedoeling is.

 

Stelling 2: catalogus

Op grond van de beleidsregels wordt het bestaan van een catalogus aangenomen als sprake is van een zoekfunctie of een indeling in verschillende categorieën, bijv. op basis van inhoud, alfabetische volgorde, chronologische indeling. Een catalogus veronderstelt daarnaast een bepaalde hoeveelheid video’s en daarmee de behoefte aan het toegankelijk maken ervan.

Stelling: het begrip ‘catalogus’ omvat vrijwel elke ordening/indeling van video’s, en functioneert dus vooral als criterium dat pas sprake is van een catalogus als een bepaalde hoeveelheid video’s wordt aangeboden.

Stelling 3: level playing field

Het reguleren van alle commerciële mediadiensten op aanvraag draagt bij aan een level playing field, omdat nu niet langer alleen traditionele omroepen te maken hebben met de Mediawet. Traditionele omroepen hebben echter wel de schijn tegen bij de beoordeling of hun diensten als hoofddoel hebben het aanbieden van video’s.

Stelling 4: reclame

De beste audiovisuele reclame is een video die leuk is om naar te kijken. Adverteerders bieden die video’s ook aan via internet. Een voorbeeld is het YouTube kanaal met de succesvolle commercials van Centraal Beheer, inclusief ‘making of’ video’s.

Bij dergelijke video’s is het opleggen van een scheiding tussen redactie en commercie niet werkbaar, want de adverteerder is de maker van de video, en de video bestaat puur uit reclame, sponsoring en/of product placement.

Stelling: puur commerciële content (audiovisuele commerciële communicatie) moet niet als audiovisuele mediadienst op aanvraag  worden beschouwd.

Vervolg

Met name de regels over reclame, sponsoring en product placement geven in de praktijk aanleiding tot vragen en discussie.

Het Commissariaat werkt op dit moment aan beleidsregels over reclame, sponsoring en product placement bij commerciële mediadiensten, en heeft aangekondigd dat ook over deze beleidsregels een consultatieronde zal plaatsvinden alvorens ze definitief worden vastgesteld. Wij zullen de ontwikkelingen natuurlijk op de voet volgen, en zijn voornemens om een volgend seminar te organiseren over reclame, product placement en sponsoring van commerciële audiovisuele mediadiensten op aanvraag. 

Ik zal daar te zijner tijd uiteraard nader over berichten.



PAGINA DOORSTUREN

DEZE PAGINA IS SUCCESVOL DOORGESTUURD!

EEN REACTIE PLAATSEN

UW E-MAIL ADRES WORDT NIET GETOOND AAN ANDERE BEZOEKERS.

  1. NAAM
  2. E-MAILADRES
  3. BERICHT
  4. WANNEER U DEZE REGEL KUNT LEZEN, VUL HET VOLGENDE VELD DAN NIET IN!
  5.