NL EN
  • Home»
  • Weblog »
  • Menno Weij in Automatiseringgids: "Een verraderlijk duo"

Menno Weij in Automatiseringgids: "Een verraderlijk duo"


Vandaag is onderstaande column in de AutomatiseringGids verschenen. 

Een verraderlijk duo


Contracteren is een mooi vak. Ik doe het met bijzonder veel plezier. Maar geschillen over contracten – en dus ook procedures – luisteren nauw. Juridische kennis omtrent het contractenrecht is daarbij, naar mijn stellige overtuiging, onontbeerlijk.

In deze column wil ik nader inzoomen op de leerstukken verzuim en ingebrekestelling. Waarom? Omdat hier in de (juridische) praktijk veel mis gaat. Niet alleen bij de contractspartijen zelf, maar ook de juridische professionals als advocaten en ja, zelfs bij rechters. 

 

Allereerst even kort over het belang van verzuim. Verzuim van de schuldenaar is vereist op grond van de wet bij een actie tot ontbinding van de overeenkomst alsook bij een schadeclaim. In de praktijk gaan ontbinding en schade overigens vaak hand in hand: de schuldeiser ontbindt het contract en eist daarnaast schadevergoeding. 

Echter – en onthoud dat svp goed – indien er géén sprake is van verzuim, kun je niet ontbinden en heb je geen recht op schadevergoeding. Erger nog: als je het toch hebt ontbonden, had je het niet mogen doen.

 

Naast verzuim is er de ingebrekestelling. Dit is een manier waarmee een partij in verzuim kan raken. Eenvoudig voorbeeld: de schuldenaar levert niet en de schuldeiser stuurt per brief een ingebrekestelling waarin alsnog om de prestatie wordt verzocht. Blijft de prestatie vervolgens uit, dan is de schuldenaar in verzuim en kan de schuldeiser ontbinden en eventueel zijn schade verhalen.

 

Het schrijven of sturen van een ingebrekestelling lijkt eenvoudig, maar niets is minder waar. Er bestaat veel rechtspraak waarin de rechter tot het oordeel komt dat er géén deugdelijke ingebrekestelling is verzonden, al helemaal bij IT-contracten, en zowel op formele als inhoudelijke gronden. 


Een formaliteit is bijvoorbeeld een vereiste die het contract zelf stelt aan de ingebrekestelling (de wet stelt alleen de schriftelijkheidseis). Misschien flauw, maar denk aan vereisten als aan wie de ingebrekestelling moet worden verzonden en op welke manier, zoals aangetekend. Soms noemt een contract zelfs dat het niet per e-mail mag. 


Inhoudelijke problemen doen zich voor wanneer de ingebrekestelling niet goed gespecificeerd en gedetailleerd is. Een ingebrekestelling moet helder omschrijven welke contractuele verplichting niet is nagekomen en wat er alsnog dient te gebeuren om wel tot een deugdelijke prestatie te komen. Neem gebrekkige software: je moet dus omschrijven (i) welke specificaties contractueel zijn overeengekomen, (ii) welke van die specificaties gebrekkig althans ondeugdelijk zijn geleverd, en (iii) wat de schuldenaar moet verrichten om alsnog tot deugdelijke software te komen. En dan moet je ook nog een redelijke termijn stellen waarbinnen dat moet gebeuren. 

 

Een veelvoorkomend misverstand is ook dat mensen denken dat een ingebrekestelling altijd nodig is om in verzuim te raken. Dat is niet het geval. Er zijn maar liefst negen (!) manieren om in verzuim te raken. Twee andere voorbeelden zijn (i) een fatale termijn die wordt overschreden, en (ii) de prestatie kan niet (meer) geleverd worden – de zogenaamde blijvende onmogelijkheid. Let er overigens op dat de fatale termijn wel duidelijk uit het contract en/of de feiten afgeleid moet kunnen worden. Veel contracten noemen wel termijnen, maar deze worden vervolgens vaak als streefdata gekwalificeerd. Het verdient dan de aanbeveling om alsnog die ingebrekestelling te sturen. Better to be safe than sorry.

 

Ten slotte, wees ervan bewust dat de schuldenaar ook weer uit een verzuimsituatie kan raken. Een recent voorbeeld is een uitspraak waarbij partijen een fatale termijn zijn overeengekomen, maar waarbij de rechter toch vaststelt dat er geen sprake (meer) is van verzuim. Waarom? Partijen zijn na die fatale termijn nog wel met elkaar verder gegaan. De rechter oordeelt daarover letterlijk: “Met instemming van [schuldeiser] is [schuldenaar] na 1 februari 2011 doorgegaan met haar werkzaamheden (…) ten behoeve van [schuldeiser]. […] Onder deze omstandigheden heeft [schuldeisereiser] bij [schuldenaar] het gerechtvaardigd vertrouwen gewekt dat hij zijn aanspraak op levering per 1 februari 2011 niet meer geldend zou maken, zodat hij zijn recht heeft verwerkt om zich erop te beroepen dat [schuldenaar] vanaf 1 februari 2011 in verzuim is (…).

 

Verzuim en ingebrekestelling: een mooi maar verraderlijk duo. Wees dus continu alert.

 

BRON: AutomatiseringGids


PAGINA DOORSTUREN

DEZE PAGINA IS SUCCESVOL DOORGESTUURD!

EEN REACTIE PLAATSEN

UW E-MAIL ADRES WORDT NIET GETOOND AAN ANDERE BEZOEKERS.

  1. NAAM
  2. E-MAILADRES
  3. BERICHT
  4. WANNEER U DEZE REGEL KUNT LEZEN, VUL HET VOLGENDE VELD DAN NIET IN!
  5.